Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2005
ΤΡΕΧΟΥΣΑ ΕΚΔΟΣΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΡΧΕΙΟ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ:





 
ΠΟΛΙΤΗΣ / ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΧΙΟΥ

27/09/2005

Ο «π» στην Παγίδα

Το πρότυπο μικρό χωριό, των καλών μουσικών και κτιστάδων

Χωριό φημισμένων μουσικών και κτιστάδων. Ο μικρότερος οικισμός της περιοχής. Πρότυπος όμως, που θα μπορούσε να γίνει παράδειγμα προς μίμηση, για την τάξη, την καθαριότητα και τα έργα που έχουν γίνει από παλιά ως τώρα. «Έργα που δεν είχαν ανάγκη επισκευών του χρόνου», όπως λέει ο Χρ. Λαβίδας, παλιός τοπικός σύμβουλος και τωρινός πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Ιωνίας.
Βέβαια, όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι το μέλλον του διαγράφεται ρόδινο. Οι περισσότεροι από τους 40 χειμωνιάτικους κατοίκους του είναι μεγάλης ηλικίας. «Σε είκοσι χρόνια θα έχουμε ερημώσει» λένε όλοι. Η πολιτεία πρέπει να θεσπίσει μέτρα στήριξης και να δώσει παροχές σε αυτούς που θέλουν να έρθουν να χτίσουν και να μείνουν σε μικρά χωριά. Τώρα, σε κόστος αγοράς γης και ακρίβειας οικιστικών κατασκευών, η Παγίδα ισούται με το Κολωνάκι. Γιατί να έρθει λοιπόν, να μείνει κάποιος εδώ; ρωτάνε κι έχουν δίκιο. Ευτυχώς, δύο –τρεις ξένες οικογένειες έχουν κτίσει τελευταία στην περιοχή. Άλλοι όμως που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα, παίρνουν δρόμο και φεύγουν τρέχοντας μόλις ακούνε τις τιμές.

Ιστορία – ονομασία

Λαογραφικά κι όχι ιστορικά στοιχεία, αναφέρουν ότι κάποτε πολύ – πολύ παλιά η Παγίδα ήταν διοικητικό κέντρο της περιοχής. Είχε δικαστήριο και συμβολαιογραφεία. Πιστοποίηση των τελευταίων, είναι και το ψευδώνυμο Νοτάρος (συμβολαιογράφος) που υπήρχε παλιά στο χωριό. Εκεί λοιπόν, γινόταν Διοικητικές πράξεις κι οι ένοχοι «παγιδεύονταν» εξ’ ου και το όνομα Παγίδα. Ιστορικές πηγές για την χρονολογία κατασκευής του οικισμού δεν έχουν σωθεί. Στη βιβλιοθήκη Κοραή υπάρχουν κώδικες και παλιές Διοικητικές πράξεις, αλλά πρέπει να κάνεις βουτιά στο άγνωστο και τις φοβερές δυσκολίες για να στοιχειοθετήσεις σωστά κάτι.
«Την περίοδο 1945-50 ζούσαν εδώ 154 ψυχές» μας λέει ο πρώην πρόεδρος της Κοινότητας, Στ. Σωτηράκης. Ήταν η καλύτερη πληθυσμιακή εποχή του χωριού. Σήμερα στους εκλογικούς καταλόγους είναι εγγεγραμμένοι 132. Πλαστή εικόνα για τις εκλογικές και επιχορηγηματικές ανάγκες του τόπου, από την πολιτεία, που σήμερα δίνει λεφτά μόνο με πληθυσμιακά κριτήρια.
Τρεις οικογένειες είναι οι γνήσιες Παγιδούσικες. Παπαβασιλείου, Μονιώδηδες και Μιωτέρηδες, μας λένε οι Ν. Τζούμας, Στ. Σωτηράκης, Π. Κλουμάσης και Μ. Βολάκης.
Όσο για το πώς κτίσθηκε είναι απλό. Όπως συνέβαινε πολύ παλιά, κάθε οικογένεια εκεί που είχε ένα χωράφι, έφτιαχνε ένα σπίτι. Καλύβια με στάβλους, ήταν πρώτα. Σιγά - σιγά έχτιζαν ο ένας κοντά στον άλλο για παρέα, κι έγινε ο οικισμός. Ποτέ όμως μη ρωτάτε. Πολύ κοντά του βρισκόταν ο παλιός Καταρράκτης που εγκαταλείφθηκε μετά το σεισμό του 1881.

Καταστροφές

Το σίγουρο είναι ότι το χωριό γνώρισε δύο φοβερές καταστροφές. Το 1881, ισοπεδώθηκε στο «χαλασμό», όπως του έλεγαν οι παλιοί. Πολλά τα θύματα του σεισμού. Το 1994, η φωτιά κατάκαψε όλες τις κτηματικές περιουσίες τους. Το χωριό κινδύνεψε γύρω – γύρω. Με εντολή της Νομαρχίας εκκενώθηκε. Οι φλόγες έγλειψαν τα σπίτια. Ευτυχώς η Πυροσβεστική πρόλαβε. Οι κανονικοί ρυθμοί της ζωής έχουν αποκατασταθεί πάλι.

Παιδεία – Φώτο παλιό Σχολείο

Η σημερινή εκκλησιαστική αίθουσα εκδηλώσεων, ήταν το παλιό σχολείο του χωριού, πλάι στην σημερινή χωριοεκκλησιά του Ταξιάρχη. Χτίστηκε από δωρεά στο οικόπεδο της οικογένειας Ντοβίου. Παλιά, επί Τουρκοκρατίας η αίθουσα ήταν ξύλινη και μικρή. Την περίοδο 1930-35, ο πρόεδρος του χωριού κι εργολάβος γερό – Γεωργαλάς το διαμόρφωσε στη σημερινή του μορφή. Μέχρι και την είσοδό του άλλαξε. Πρώτα ήταν δυτικά από την πλευρά του κεντρικού ανηφορικού δρόμου. Τώρα είναι βόρεια από την πλευρά της πλατείας.

1. Φώτο Ταξιάρχης
Την περίοδο 1945-50, είχε 33 μαθητές. Το 1979, είχε 14 μαθητές αλλά το 1980 είχε μόνο 7. Έπρεπε να κλείσει, αφού δεν είχε το μίνιμουμ των 12 που απαιτεί ο νόμος. Τότε σε συνεννόηση με τους γονείς και το δάσκαλο μετά από πρόταση του Προέδρου, Στ. Σωτηράκη, άφησαν τα περισσότερα από αυτά στην ίδια τάξη, για να προστεθούν στα άλλα που θα ερχόταν και με μία αλχημεία ακόμη, έπιασαν τον αναγκαίο αριθμό. Ενδιαμέσως κάποιες άλλες χρονιές τα Παγιδουσάκια πήγαιναν στο Δημοτικό σχολείο της Κοινής. Οριστικά κι αμετάκλητα έκλεισε το 1984-85. Οι πέντε μαθητές μεταφέρθηκαν στο σχολικό κέντρο Νενήτων.

Πολιτισμός

Ένα «κουσούρι» του χωριού είναι ότι δεν είχε ποτέ και δεν έχει πολιτιστικό σύλλογο. «Είμαστε λίγοι κάτοικοι, δεν συμπληρώνουμε τον απαιτούμενο αριθμό για να μας νομιμοποιήσει το Πρωτοδικείο. Κάποτε έγινε μία πρόταση να κάνουμε έναν ενιαίο σύλλογο με την Κοινή, αλλά οι Κοινούσοι δεν δέχτηκαν», θυμάται ο Ι. Παπαβασιλείου.

Οδοποιία – Φώτο Κεντρικός Δρόμος

Ο παλιός δρόμος επί τουρκοκρατίας, ήταν από τον Άη Νικόλα στους μύλους και το Ρουχούνι. Ενωνόταν με τον Καταρράκτη.
Το 1912 ανοίχτηκε ο δρόμος προς τη Σικελιά. Το 1947 διανοίχτηκε με προσωπική εργασία πάντα ο καροτσόδρομος Κοινής – Παγίδας – Διδύμων – Μυρμηγκίου – Θολοποταμίου. Ασφαλτοστρώθηκε πολύ αργότερα.
Το 1985 ασφαλτοστρώθηκε και το πρώτο κομμάτι από τον Καταρράκτη προς Ρουχούνι κι Άγιο Νικόλα. Αργότερα «ντύθηκε τα καλά του» και το τμήμα από τον Παλιό Καταρράκτη προς Παγίδα και Κοινή. «Επί Νομαρχίας Αλ. Μαστρογιαννάκη ομολογεί με δυσκολία ο πρώην πρόεδρος Στ. Σωτηράκης.

Αγροτική οδοποιία

Σήμερα, αυτό το χωρικό, έχει την καλύτερη αγροτική οδοποιία ίσως από όλο το νησί. Είναι μικρός ο κλήρος βλέπετε και βοηθάει. Τσιμεντοστρωμένοι, καθαροί δρόμοι, όπως κι όλοι στο εσωτερικό του οικισμού.

Κοινωνικές παροχές
Το χωριό ρευματοδοτήθηκε το 1970. Μετά το 1984 άρχισαν να μπαίνουν τα πρώτα οικιακά τηλέφωνα. Ως τότε υπήρχε ένα κοινοτικό. Το πρώτο, με το φλιτζάνι το νερό και το κάρβουνο από κάτω, ήταν παλιά- παλιά στο σπίτι του γέρο – Γεωργαλά. Μετά το είχαν κι άλλοι. Από το 1998, μπήκε και πάλι τηλέφωνο στο κοινοτικό γραφείο.

Τα προβλήματα

Ύδρευση – Φώτο Πηγάδι

Δεν υπάρχει ιδιαίτερο υδρευτικό πρόβλημα. Το 1979 επί Δημαρχίας Κοκκώδη στον παλιό Δήμο Ιωνίας έγινε η γεώτρηση στην Κουρανή και το αντλιοστάσιο. Επί Δημαρχίας Κλιαμενάκη στο νέο συνενωμένο Δήμο έγινε η γεώτρηση στο Κολοβότση. Το δίκτυο είναι συνδεδεμένο και με την γεώτρηση της Στεναχώνης, προληπτικά για περιπτώσεις λειψυδρίας, ενώ υπάρχει πάντα και η γεώτρηση της Τήλης. «Έχουμε πέντε εναλλακτικές λύσεις» τονίζει ο Χρ. Λαβίδας. Βέβαια το πόσιμο νερό δεν είναι και άριστης ποιότητας. Όμως, όλοι βολεύονται. «Την τελευταία διετία έγινε ολική επισκευή του αντλιοστασίου Καρανή. Τώρα περιμένουμε και τα αποτελέσματα των δειγματοληπτικών ελέγχων από τη νέα γεώτρηση στο Κύλο Βότση. Το νερό είναι καλό, αλλά η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου περιμένει τα αποτελέσματα των ελέγχων για να εγκρίνει τη χρήση του» τονίζει ο πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου Ν. Τζούμας.

Αναπλάσεις – Φώτο Παιδική Χαρά

Πανέμορφο έγινε το παλιό χωριοπήγαδο που επισκευάστηκε πέρσι. Μπήκαν φωτιστικά στα πεζοδρόμια, πλακοστρώθηκε ο παλιός κεντρικός δρόμος, κουκλί έγινε η παιδική χαρά, που καταλαμβάνει τη θέση της παλιάς εκκλησίας του Αγ. Γεωργίου.
Αναδείχθηκε και σκληβώθηκε η πέτρα στην εκκλησία του Ταξιάρχη και στο παλιό Δημοτικό σχολείο.
«Αφαιρούμε το τσιμέντο όσο μπορούμε» τονίζει ο Ν. Τζούμας.
Στο τεχνικό πρόγραμμα του 2005 έχει ενταχθεί ακόμη η ανάπλαση του παλιού κοινοτικού γραφείου.
Έχει δημοπρατηθεί ήδη η ασφαλτόστρωση 600 μ. του κεντρικού δρόμου και στις 26 του μηνός δημοπρατείται η διαμόρφωση της πλατείας με προϋπολογισμό 30.000 ευρώ. Τα δυο τελευταία έργα είναι Νομαρχιακά.

Αποχέτευση

Το πρώτο δίκτυο κατασκευάστηκε το 1959 επί προεδρίας Μ. Μιωτέρη. Ολοκληρώθηκε το 1980, όπου αντικαταστάθηκαν και οι παλιοί σωλήνες.

Χρ. Λαβίδας – Φωτο Χρ. Λαβίδας από Δ.Σ. Ιωνίας

Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Δήμου Ιωνίας
Με τα κοινά ασχολείται από το 1983. Αρχικά εκλέχθηκε Τοπικός Σύμβουλος. Το 1994 πρωτοεκλέχθηκε Δημοτικός Σύμβουλος στον παλιό Δήμο Ιωνίας, επί Δημαρχίας Ι. Κοκκώδη. Το 1998 διετέλεσε πρόεδρος του σώματος, όπως είναι και σήμερα, στο νέο συνενωμένο Δήμο, με Δήμαρχο τον Ι. Βαρκάρη. Από το 1985, είναι μέλος του Κυνηγετικού Συλλόγου και πολλά χρόνια διετέλεσε πρόεδρός του. Είναι πρόεδρος της ΕΤΑΧ, επί 12 χρόνια μέλος του Δ.Σ. της ΤΕΔΚ, μέλος της ελεγκτικής επιτροπής, αντιπρόσωπος στην Ε.Μ.Χ. και μέλος του εποπτικού συμβουλίου από το 1982, μέλος της Τοπικής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ Ιωνίας και πρώην Γραμματέας του Περιφερειακού Γραφείου του κόμματος.
«Από τότε που δουλεύαμε στον παλιό Δήμο Ιωνίας, προσπαθούσαμε και καταφέραμε ό,τι έργο κάναμε να μην θέλει επισκευή του χρόνου. Δυστυχώς ή ευτυχώς τότε ήταν η εποχή των τσιμεντοστρώσεων. Στον ανηφορικό κεντρικό δρόμο υπήρχαν ακόμη οι γλιστερές φοινικιές. Το υπόλοιπο χωρικό, ήταν στρωμένο με πόρο, πατημένο χώμα. Έπρεπε να πέσει τσιμέντο. Στις δύο πρώτες τάξεις του χωριού, διάβαζα με λάμπα. Έπρεπε να μπουν φωτιστικά. Μπάλα παίζαμε σε χωράφια ξυπόλητοι πατώντας σε φρεσκοκομμένες ρίζες σιταριών και πέτρες. Μετατρέψαμε σε παιδική χαρά, τον κήπο του σχολείου, εκεί που παλιά ήταν τα γκρεμίσματα του Άι Γιώργη. Με χρήματα που εξασφάλισε ο Α. Κοτσακάς τότε πάλι επισκεύασε η εκκλησιαστική επιτροπή την εκκλησία του Ταξιάρχη. Αναπλάσαμε την αίθουσα εκδηλώσεων, πλακοστρώσαμε την πλατεία του χωριού, το δρόμο του νεκροταφείου. Έγινε ανάπλαση του εσωτερικού οδικού δικτύου».
Ο ίδιος υποστηρίζει ότι ήταν ένα έργο μεγάλο και δύσκολο για το χώρο. «Θα μπορούσε πιλοτικά η κάθε νέα Δημοτική Αρχή να προσπαθήσει να μιμηθεί το παράδειγμα της Παγίδας» λέει. Όπως τονίζει ότι η επόμενη Δημοτική Αρχή πρέπει να έχει στόχο την ανάπλαση του χωριού, ακόμη και την καθαίρεση των επιχρισμάτων από τα σπίτια, ειδικά του παλιού κεντρικού δρόμου. «Υπάρχουν προγράμματα. Η Παγίδα με το έως τώρα έργο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πρότυπο εφαρμογών σε μικρά χωριά. Πρέπει όμως, οι όποιες Δημοτικές Αρχές να σκεφτούν τα μικρά χωριά και η πολιτεία να βρει τρόπο, που υπάρχει, να μην χρηματοδοτεί έργα πλέον με βάση τα πληθυσμιακά κριτήρια».

Η σούμα

Η Παγίδα φημιζόταν ανέκαθεν για τη σούμα της. Παλιά, είχε καζάνι η οικογένεια του Π. Μορτάκη στη Λαγκάδα. Άλλο καζάνι είχε αργότερα ο Ν. Μιωτέρης με φούρνο δίπλα. Στο ρεμπικάρισμα γινόταν μεγάλο γλέντι.
Τώρα έχει και τρίτο καζάνι η οικογένεια Νεαμονιτάκη. Από τον Αλέξανδρο το κληρονόμησαν ο Στέργιος κι ο Μιχάλης. Φέτος θα το λειτουργήσει πάλι για πρώτη φορά μετά από χρόνια ο Στέργιος ο νεότερος.

Οι μουσικοί

Τόσους πολλούς, λίγα χωριά είχαν κι έχουν. Η αναγραφή, ακολουθεί σειρά αρχαιότητας.
Σ. Παγκαλής βιολί, Β. Βολάκης βιολί, Γ. Παγκαλής κορνέττα και μπάτζο, Μ. Νεαμονιτάκης κλαρίνο, Π. Μιωτέρης κλαρίνο, Ν. Μιωτέρης του Γ. κλαρίνο, Κ. Μιωτέρης του Σ. σαντούρι, Σ. Μιωτέρης του Ν. σαντούρι, Ν. Ορφανίδης βιολί, Ν. Κλουμάσης κλαρίνο, Π. Σφήκας σαντούρι, Α. Βολάκης μαντολίνο, Γ. Παντελιώδης κορνέτα, Μ. Λεοτσινίδης του Α. τρομπέτα, Θ. Βολάκης του Γ. βιολί, Μ. Βολάκης του Ι. βιολί, Ισ. Μαυρώνης του Δ. βιολί, Γ. Μορτάκης βιολί, Στ. Μιωτέρης του Κ. σαντούρι, Μ. Νεαμονιτάκης του Στ. κλαρίνο, Κ. Μιωτέρης κλαρίνο, Μ. Μιωτέρης κλαρίνο, Σ. Μιωτέρης σαντούρι και ακορντεόν, Ν. Μιωτέρης τούρκικο μπουζούκι, Στερ. Νεαμονιτάκης κλαρίνο, Στελ. Νεαμονιτάκης κλαρίνο και σαντούρι, Δημ. Παγκαλής του Γ. σαντούρι, Κ. Μιωτέρης τσαμπούνα, Π. Μιωτέρης τουμπί, Μ. Νεαμονιτάκης κιθάρα, ούτι, τραγούδι, Στ. Σωτηράκης βιολί και ντραμς, Παμ. Μιωτέρης κλαρίνο.
Αρχιμουσικός του Δήμου Χίου, μαέστρος και καθηγητής μουσικής είναι ο Στ. Νεαμονιτάκης του Μ.

Καφενεία

Παλιότερα είχε πολλά. Κατά εποχές του Λ. Βουγάδη, του Θ. Βασιλάκη, του Κ. Μιωτέρη, του Π. Μορτάκη, τον Α. Λετσινίδη, του Σωτήρα, του Ν. Λεοτσινίδη και του Γ. Παγκαλή.
Σήμερα ζωή δίνει στο χωριό μόνο καφενείο του Παν. Κλουμάση με 5-10 θαμώνες.

Ο Χριστός (φώτο)

Αγαλιάζει η ψυχή των Παγιδουσών που βλέπουν να ξαναχτίζεται η παλιά χωριοεκκλησιά που είχε γκρεμιστεί στο χαλασμό του 1881, και είχε πάρει πολλούς μαζί της. Είχε κτισθεί το 1749 κι ανήκει στο αδελφάτο των οικογενειών Νεαμονιτάκη, Μονιώδη και Παγκαλή. Ελπίζουμε η ανάπλαση να μη σβήσει τα χνάρια της ιστορίας της.

Στ. Σωτηράκης (φώτο)
Διετέλεσε πρόεδρος της κοινότητας από το 1979 έως το 1986. Περισσότερα αναφέρουμε στο αφιέρωμα. Τελευταίος πρόεδρος της Κοινότητας ήταν ο Στ. Γεωργαλάς την περίοδο 1986-89.


Μιχάλης Μιωτέρης – Φώτο Μιχ. Μιωτέρης

Πρόεδρος της κοινότητας για 30 συνεχή χρόνια. Από το 1949 έως το 1979 επί προεδρίας του άλλαξε η όψη της Παγίδας. Κατασκευάστηκαν υδραγωγεία, αποχετευτικό δίκτυο, διαμορφώθηκαν η πλατεία του χωριού, το νεκροταφείο, έγιναν οι κυριότεροι δρόμοι με προσωπική και προνοιακή εργασία. Τα 25άρια που έπαιρναν οι γυναίκες τα έδιναν για ενίσχυση του ταμείου του Ταξιάρχη, στο οποίο ήταν πρόεδρος ο Μ. Μιωτέρης 17 χρόνια. Αν και ήταν στέλεχος της ΕΡΕ, όλοι αναγνωρίζουν την εντιμότητα και την ηθική του. Επί Χούντας, το 1967, όταν ήλθαν οι αστυνομικοί να πάρουν εξορία τους κομμουνιστές, εκείνος εγγυήθηκε γι’ αυτούς και δεν επέτρεψε να τους πάρουν εξορία. Το αναγνωρίζουν οι συγχωριανοί του. Η σύζυγος του ονομάζεται Αλεξάνδρα και η κόρη τους Ρούλα, σύζυγος του Κ. Χαζάκη. Οι τελευταίοι έχουν επιχείρηση ιερατικών εκκλησιαστικών ειδών στη Θεσσαλονίκη.

Οι ντελάληδες

Ήταν τα μεγάφωνα της πολιτείας και των άλλων φορέων στο χωριό.
Ο Ι. Παπαβασιλείου θυμάται που με τα πρώτα νερά το φθινόπωρο τον έβαζε ο πρόεδρος και φώναζε να μην πηγαίνει ο κόσμος στα χωράφια μεσαριά. Όταν οι βροχές δυνάμωναν, τον έβαζε να φωνάζει να μην βγάζουν οι συγχωριανοί τις κότες από τα κοτέτσια, να μην κυκλοφορούν στους δρόμους του χωριού. Παλιότεροι ντελαλήδες ήταν ο Ι. Πίππης και ο Μ. Βολάκης.



ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΧΙΟΥ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΗΜΕΡΩΝ:

» ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΧΙΟΥ (19/09/2005)

» ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΧΙΟΥ (07/09/2005)

» ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΧΙΟΥ (21/07/2005)

» ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΧΙΟΥ (20/07/2005)

» ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΧΙΟΥ (19/07/2005)

 

 
ΚΑΙΡΟΣ:
18-25
4-5

ΦΑΡΜΑΚΕΙΑ:
Διημερεύει
ΜΙΧΑΛΙΟΣ Νοσοκομείο
Διανυκτερεύει
ΔΑΜΑΛΑΣ Απλωταριάς 23

ΒΕΝΖΙΝΑΔΙΚΑ:
ΜΗΛΙΩΝΗΣ Βερίτη 31, Βαρβάσι
ΛΑΜΠΡΙΝΟΥΔΗ Λ.Ενώσεως, Αεροδρόμιο
ΣΦΗΚΑ Καλουτά 16
ΦΛΑΤΣΟΥΣΗΣ Βαβύλοι
ΔΙΟΜΑΤΑΡΗΣ Καταρράκτης
ΒΑΦΕΙΑΔΗΣ Θολοποτάμι
ΣΤΑΥΡΙΝΟΥΔΗΣ Αγ.Τρύφωνας

ΠΛΟΙΑ:
Από ΠΕΙΡΑΙΑ για ΧΙΟ
12.30 ΝΗΣΟΣ ΜΥΚΟΝΟΣ
19.00 ΘΕΟΦΙΛΟΣ
Από ΧΙΟ για ΠΕΙΡΑΙΑ
22.00 ΜΥΤΙΛΗΝΗ
00.30 ΝΗΣΟΣ ΜΥΚΟΝΟΣ
Από ΧΙΟ για ΜΥΤΙΛΗΝΗ
19.00 ΝΗΣΟΣ ΜΥΚΟΝΟΣ
04.30 ΘΕΟΦΙΛΟΣ

ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ:
ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ
ΑΘΗΝΑ-ΧΙΟ 05.50-13.20-15.45-18.40
ΧΙΟ-ΑΘΗΝΑ 07.05-14.35-17.00-19.55
AEGEAN AIRLINES
ΑΘΗΝΑ-ΧΙΟ 08.40-17.15
ΧΙΟ-ΑΘΗΝΑ 10.00-18.35

 
"ΠΟΛΙΤΗΣ" - ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΧΙΑΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ
ΤΗΛ: 22710-81314, 81315 - FAX: 22710-81316 - EMAIL:
polnews@otenet.gr
Σχεδιασμός & Φιλοξενία: Chiosnet